“گویا و خموش”

محمدرضا صفاییان

گویا و خموش

ازآنجاکه خوشنویسان با چین‌وشکن حروف درآمیخته‌اند، دو نکته را همیشه هُش دارند.

نخستین معنای عبارت که تأثیری مستقیم هم بر خالق اثر و هم بر مخاطب دارد، و دو دیگر، صورت و ساختار کلمات...

مخاطبان اغلب در آنِ مواجهه با آثار نقاشیخط در پی خوانش جملات برمی‌آیند و برایشان سوال می‌شود که چیست آنچه در این قوس و قعر و تاب و تُرنجیدگی‌ها رخ نموده است.

اما، نکته اینجاست که در نقاشیخط بیش از هر چیز آن حروف و کلماتی که از زیبایی بصری برخوردارند تصویر می‌شوند - و این خود جای بسی تعمق دارد. باگذشت زمان و اجرای آثار نو به نو، اثر از ارجاعات دال و مدلولی تهی گشته، و هنرمند غرقه در ناز و غمزهٔ حروف می‌گردد.

آنچه درباب این نمایشگاه گفتنی است آنکه آثار پیشرو با خط نستعلیق و تجربیاتی چند در عرصه سیاه‌مشق که می‌تواند همانا به‌مثابه جان نقاشیخط قلمداد شود زینت یافته‌اند...